In reactie op mijn Linkedin-posts van de afgelopen dagen waar ik vanwege het 10-jarig bestaan van StoryConnect enkele mooie projecten uitlicht, vroeg iemand of ik vanuit mezelf wilde vertellen waarom ik zo enthousiast ben over narratief leren en evalueren. Ik doe dat aan de hand van drie ervaringen uit mijn werkpraktijk.

Het was 2015 dat ik samen met Heleen Hartholt een verteltafel begeleidde met 12 deelnemers bij een klant. Heleen en ik spraken vooraf af dat we de deelnemers kennis wilden laten maken met de kracht van gedeelde verhalen. We stelden een vraag om een verhaal uit te lokken en we beantwoorden de vraag eerst zelf met een verhaal dat dicht tegen ons hart zat. Het vervolg zal ik nooit meer vergeten. Iedereen vertelde een verhaal dat rijk en persoonlijk was. Vele tranen vloeiden en men was vanaf dat moment overtuigd van de waarde van het werken met narratieven. Nu 5 jaar later mag ik nog steeds met deze mensen optrekken.

Een andere situatie vond plaats tijdens een vrij zakelijke, inzichtgevende werksessie. De deelnemers waren aan het grasduinen in de ervaringen en opeens zei een beleidsmedewerker tegen de groep: “maar dit is nu de reden dat dit zo belangrijk is. Door deze ervaringen te lezen, heb ik beter zicht op de werkpraktijk. Daardoor ben ik beter in staat om mijn werk uit te voeren en de vertaalslag van mijn werk te maken naar de praktijk.” Dat was voor mij een gouden moment.

Een laatste situatie was in een vergadering met een gemeenteraad van een grote stad. Het was een soort proeverij sessie voor de gemeenteraad. De gemeente wilde de gemeenteraad zicht geven op de dagelijkse praktijk van wijkteam medewerkers. In de werksessie waren ook wijkteam medewerkers aanwezig. Het gesprek tussen die werelden was mooi om te zien. Tijdens de afronding voreg de griffier of hij het woord mocht hebben. Tot op de dag van vandaag heb ik spijt dat ik zijn reflectie niet heb gefilmd. Hij bedankte de wethouder Sociaal Domein dat hij deze sessie mogelijk had gemaakt. En gaf aan dat hij normaal vanuit de gemeente cijfers krijgt aangeboden en dat hij vervolgens met mensen gaat praten over hoe zorg wordt beleefd. Als in een raadsvergadering die twee werelden bij elkaar komen dan botst dat. Hij zei: “Nu begrepen we elkaar en konden we samen het zicht op de werkelijkheid vergroten en bedenken hoe het anders kan. Dit is het ei van Columbus”. Ik had kippenvel. Ik was dankbaar dat het werk van wijkteam medewerkers wordt gezien en op waarde wordt geschat zonder communicatiekloof.

Verteltafel output

De output van een verteltafel is heel rijk